Woensdag, 10 maart 2010.

Lieve mensen,


Een weekje geleden werd onze wereld even helemaal op z'n kop gezet. Nu, een week later is er al weer hééééél veel veranderd, God zij dank!! Rachel herstelt wonderlijk snel. Iedere dag verandert er zoveel. Afgelopen donderdag is ze geopereerd en moest ze alles via buisjes en slangetjes krijgen, maar gisteren mocht ze alweer zelf een klein beetje (5 ml...) drinken en zijn zo goed als alle slangetjes en infuusjes verwijderd! De verpleegkundigen, artsen en de chirurg staan er zelf van te kijken; 't gaat uitzonderlijk snel.


Op het moment krijgt ze nog een antibioticakuur die zeker 7 dagen duurt, maar 't ziet er naar uit dat ze veel sneller dan verwacht weer naar huis kan. Misschien begin volgende week?


Bedankt voor alles steun, meeleven en gebeden!!


Groetjes van twee hele dankbare ouders.


Hier nog wat foto's van gisteren:
 
Ons tiende kleinkind Rachel, geboren op 26 februari om 19.50 met één flinke perswee. God zij dank!
Vlak na de bevaling...
Nieuwsgierig naar de kleur oogjes...
Ja hoor: donker!
Jiska en Loïs sliepen nog niet en kwamen gauw kijken.
Faith en Anna zijn nu ook uit bed, alleen Esther slaapt nog...
Mama heeft zich intussen aangekleed...
...en met Esther erbij is het hele gezin compleet...
...en kan er begonnen worden met bischuit met muisjes!
En met de eerste slokjes melk!
Onze lieve kleine Rachel is vandaag via de spoed opgenomen in het ziekenhuis (UZ) vanwege ademhalingsmoeilijkheden. Ze blijkt een 'hernia diafragmatica' te hebben, waarbij er een holte zit in het middenrif, waardoor de darmpjes bij de longetjes en het hartje zitten. 't Is een zeer ernstige aandoening. Op dit moment ligt ze op intensieve zorgen, aan allerlei slangetjes en o.a. met morfine (heel akelig). Wanneer ze 'stabiel' is zou ze geopereerd moeten worden. Ze zeggen in het ziekenhuis het er nog 'een weg te gaan' is.


We zijn in ieder geval heel dankbaar dat ze leeft en dat we precies op tijd een bezoekje van de dokter kregen, die ons direct naar de spoed heeft gebracht. 't Had niet langer mogen duren.


Ouders kunnen niet bij de baby overnachten. Het was natuurlijk er moeilijk om haar zo achter te laten... Aan de andere kant hebben onze andere meisjes ook aandacht nodig. Vooral Jiska heeft het erg moeilijk...


Wil je met ons meebidden voor ons kleine meisje en ook voor alle praktische zaken?


'Hernia Diagragmatice'
Het kan voorkomen als een aangeboren afwijking, dit is overigens zeldzaam. Het gat is daarbij op zich niet levensbedreigend, maar vaak komt een deel van de buikinhoud door dat gat heen in de borstholte terecht. Dit veroorzaakt grote ademhalingsmoeilijkheden.
Zodra een baby met een middenrifbreuk wordt geboren, vullen de darmen die in de borstkas liggen, zich met lucht. De opzwellende darmen drukken de longetjes en het hartje opzij. Voor de longetjes betekent dit dat ze zich moeilijk met lucht kunnen vullen. Bovendien hebben de longetjes zich voor de geboorte al niet goed kunnen ontwikkelen doordat de darmen in de weg zaten. Het kindje kan daardoor moeilijk ademen. Ook het hartje wordt naar de andere zijde van het lichaam gedrongen, waardoor het bloed niet meer goed door de grote slagaders kan stromen. Door de ademhalingsproblemen ziet de baby al snel blauw door zuurstofgebrek. Het kindje moet daarom zo snel mogelijk in een ziekenhuis worden behandeld om ademstilstand te voorkomen.


Woensdag, 3 maart 2010
Rachel, net voor ze naar het ziekenhuis werd gebracht...
Donderdag, 4 maart 2010


Allereerst bedankt voor jullie steun en gebeden. 't Is heel fijn om te weten dat er zoveel mensen rondom kleine Rachel en ons staan!


Gisteren hebben we gehoord dat ze vandaag, waarschijnlijk rond de middag, geopereerd mag worden. Het is heel bijzonder dat ze al zo snel 'stabiel' is zeggen de verpleegkundigen; normaal is dat al een hele weg die gegaan moet worden. Het is al een wonder dat ze de vier dagen thuis heeft 'overleefd' en ook nu blijft ze dapper doorvechten. Haar hartje is gelukkig helemaal in orde.


Voor de operatie moeten ze nog een katheter in een adertje plaatsen (10cm). Dit lukte vandaag niet na een uur proberen (ze kwamen niet verder dan 7 cm). 't Was even heel erg schrikken omdat hierna haar hartslag bijna helemaal wegviel en ze haar weer bij bewustzijn moesten krijgen. Blijkbaar kwam dit omdat ze zeer veel slijmvorming heeft bij het buisje dat in haar keeltje zit. Na zo'n moment wordt je nog wat onzekerder... Doordat dat buisje in haar keeltje zit kan ze op dit moment trouwens geen geluidjes maken, dus horen we haar ook niet wenen (misschien maar goed ook).


Er is voortdurend een verpleegkundige bij haar, die we 24/24 mogen bellen. Op dit moment ligt ze heerlijk te slapen en is alles heel rustig. 


Verder wordt er ook heel goed voor ons gezorgd, waar we heel dankbaar voor zijn. 


Natuurlijk zijn het hele emotionele dagen geweest, maar we hebben tegelijkertijd ook hele mooie momenten gehad. Gelukkig mogen we haar steeds in de armen van onze Hemelse Vader leggen: dat geeft nog de grootste rust!!


Heel veel liefs van ons allemaal,
Laniëlle & co


De operatie is heel goed gelukt! Alles kon in één keer op de goede plaats worden gebracht! De longetjes zien er gelukkig ook ongeschonden uit.  We mogen uitzien naar een volledig herstel dat nog wel enige tijd in beslag zal nemen. Jullie begrijpen wel hoe dankbaar we zijn...

Ben je bekend met Facebook, dan kun daar ook het een en ander vinden onder  <Wim Laniëlle-girls Van Vreckom-Baarsen>
Donderdag, 4 maart 2010

Hier zijn we weer na een lange, maar blijde dag. Rachel had een hele goede nacht gehad (woensdag op donderdag). Ze is zeer stabiel gebleven en ze hebben de katheter goed kunnen plaatsen. Om 12u15 kon ze al geopereerd worden. Normaal gesproken duurt dat zo'n 3 à 4 uur, maar na 2,5 uur belde de chirurg dat de operatie zeer voorspoedig was verlopen: halleluja!! Wat een last van onze schouders en wat zijn we dankbaar!!


Ze hebben haar darmpjes (dunne en dikke) mooi terug in haar buikholte kunnen brengen en het gat op een natuurlijke manier (zonder een extra pad) kunnen dichten. Haar longetjes zijn nog redelijk goed in orde en de komende dagen zal duidelijk worden hoe haar longetjes verder reageren.


Rachel strijdt nog altijd dapper verder. Ze moesten een extra dosis morfine en kalmeringsmiddelen geven om haar te laten slapen. Toch kon ze het niet laten om na de operatie nog even haar oogjes open te doen; er verscheen zelfs een klein lachje.


Nu op naar een goed en voorspoedig herstel! Ze zeggen dat dat nog z'n tijd zal nemen, maar we zijn vol goede hoop. Het ergste is nu achter de rug: heerlijk. De meisjes willen zeker een groot feest met taart en frietjes als ze thuiskomt!


Bedankt voor alle steun en de gebeden!


Veel liefs van ons allemaal.
                                                                                                                                                      Zondag, 7 maart 2010

Dag lieve mensen,


Hier weer een berichtje om jullie op de hoogte te houden van het herstel van onze Rachel. De afgelopen dagen is er heel wat spanning van ons afgevallen. Wim en ik proberen zoveel mogelijk bij ons kleine meisje te zijn en dat is heel fijn. We kunnen naar haar blijven kijken! Ze doet het volgens de artsen en de verpleging heel goed. Ze heeft alleen heel veel last van slijm, door het buisje wat in haar keeltje is geplaatst voor de ademhaling en de zuurstof. Hopelijk mag dit buisje er binnenkort uit. Door dit buisje kunnen we haar stemmetje ook niet horen; we kunnen haar dus wel zien wenen/huilen, maar er is geen geluid bij. Doordat ze veel last heeft van slijm kan het af en toe nog gebeuren dat ze niet goed kan ademen en dus weinig zuurstof kan krijgen. Dat maakt ons soms nog wat gespannen.


Op dit moment krijgt ze alles wat ze nodig heeft via buisjes en slangetjes: ze wordt beademd, krijgt nog een flinke dosis kalmeringsmiddelen en antibiotica, ze heeft een drain voor wondvocht en een katheter voor haar urine. Ook voeding verloopt nog via een baxter; ze krijgt dus voorlopig nog geen melk. Dit proberen ze nu allemaal geleidelijk weg te halen of af te bouwen. Hopelijk verloopt dat allemaal voorspoedig. Ikzelf probeer de borstvoeding goed op gang te houden. Gelukkig steunt Wim me daar goed in, want na de eerste dag wilde ik het al bijna opgeven...


Vermoeid zijn we wel een beetje, maar gelukkig is de grootste stress voorbij. De meisjes vragen iedere dag wanneer we uit het ziekenhuis komen of we Rachel alweer meehebben. Gisteren moest Jiska haar tranen wegpinken terwijl ze aan een tekening bezig was waarop ze schreef: "maar nu is ze er niet meer, ik vond haar zo lief, het duurt zo lang, wanneer omt ze terug?". Ja, opeens beseffen ze het dan sterk, maar gelukkig zijn ze een moment later weer heerlijk aan het spelen.


We zijn dankbaar voor de hulp die we hebben gekregen. Twee keer per week komt de kraamzorg en dat is ook handig! Verder is het natuurlijk een grote zegen dat we met m'n ouders samenwonen!


We zien uit naar de dag dat er weer wat buisjes en slangetjes weg zijn en om haar weer zelf te zien drinken! Natuurlijk zien we helemaal uit naar het moment dat ze weer bij ons thuis is, maar alles rustig aan...


Hieronder nog twee foto's.


Veel liefs namens iedereen hier,
Laniëlle


Hier zie je de foto's van voor en na de operatie. Als je goed kijkt zie je links geen darmpjes in de buikholte, maar allemaal bij haar longetjes.
Op de tweede foto zie je dat de darmpjes weer allemaal teruggeplaatst zijn. Het linkerlongetje is nog niet helemaal opengekomen, maar het kan zeker nog herstellen.
Hier zitten de darmpjes vóór de operatie.
En hier liggen ze op de goede plaats na de operatie.
We mogen gelukkig altijd bij Rachel op bezoek. We kunnen dus tegen haar praten, voor haar zingen, met haar bidden
en onze handen op haar hoofdje leggen. Hier zie je de hand van haar papa!
                                                                                                                               Maandag, 8 maart 2010

Weer een stap vooruit vandaag: de tube voor het toedienen van de zuurstof en de beademing is verwijderd! Ze kan zich nu weer laten horen en als het mee zit, mag ze morgen al wat moedermelk proberen. Dan kunnen daardoor de darmpjes weer geactiveerd worden...
Hier een paar foto's die vandaag werden gemaakt.
 
Ik hoop maar dat ze gauw beter is, want dan mag ik haar weer net zo vasthouden zoals hier in het begin!
Vandaag, 10 maart is een heel bijzondere dag geworden: Rachel mocht voor het eerst weer aan de borst!
Het enige slangetje waar ze nog aan vast zit, is de catheter die via haar hieltje naar haar hartje gaat om haar bloed te kunnen controleren op zuurstof en bacteriën. Daardoor hoeft ze niet elke keer te worden geprikt. Ze heeft nu nog een week een preventieve antibiotica kuur waarna ze waarschijnlijk naar huis mag...
De volgende dag, zaterdag 27 februari. Hier is ze 15 uur oud...
Even geduld...
Donderdag, 11 maart 2010.

Ook de catheter is verwijderd. Ze drinkt nu dat het een lieve lust is. Elke dag vijf keer voeden in het  ziekenhuis, een kwartier rijden hier vandaan. De eerste voeding is 's morgens om zes uur, de laatste om half twaalf.... De hele nacht slaapt ze gelukkig lekker door...
Wim en Laniëlle waren de eerste dagen zoveel mogelijk in het ziekenhuis. Om je een idee te geven hoe het er de eerste dagen thuis aan toe ging met de meisjes en de twee buurkinderen die hier elke woensdag komen spelen, hier een korte video-impressie. Op de achtergrond: Orthia en Talitha die Yammi daarbij een paar keer kwamen assisteren.
Kindervreugd!
                                                                                                                                               Zaterdag, 13 maart 2010


Lieve mensen,


Hier weer een mailtje om jullie op de hoogte te houden van de laatste 'nieuwtjes'. Het gaat goed met onze kleine meid. Sinds afgelopen woensdag mag ze mama haar melk al drinken en dat vindt ze heerlijk! Dat betekent wel dat we vijf ritjes per dag naar het ziekenhuis moeten maken en dus van 's morgens vroeg (6u00) tot 's avonds laat (23u00) in de weer zijn. Maar dat hebben we er graag voor over en hopelijk duurt het niet lang meer.


'Mijn taak zit erop' liet de chirurg ons donderdag weten, 'alles is wat mij betreft in orde!'. Dat was natuurlijk prachtig nieuws: haar longetjes en haar darmpjes werken zoals ze moeten werken en zitten op de plaats waar ze moeten zitten.


Toch waren er vandaag nog wat traantjes. Toen we Rachel vanochtend zagen, was de helft van haar schattige donshaar weggeschoren en zat er een infuusje op haar kleine hoofdje. Het lukte namelijk niet goed om een nieuw infuusje te plaatsen voor de antibiotica en de baxter. Iedere keer sprongen haar kleine adertjes wanneer ze het in haar voetjes/beentjes of handjes/armpjes probeerden. En als er één goed zat, was dat maar van korte duur. Ze heeft behoorlijk afgezien van al dat geprik en was gisteren helemaal uitgeput... Uiteindelijk hebben ze nu dus het infuusje op haar hoofdje geplaatst, wat aanvankelijk ook niet goed lukte.


Tja, het was gewoon even schrikken toen we binnenkwamen. Ze zag er zo toegetakeld uit; 't was echt zielig om te zien... Gelukkig zijn het maar haartjes, die groeien gewoon weer terug!


Maandag is de laatste dag van haar antibioticakuur, waarna ze nog 24 uur onder toezicht moet blijven. Hopelijk is dan alles ok, want dan mag ze naar HUIS!! We zijn dus al stilletjes aan het aftellen....


Nogmaals bedankt voor jullie meeleven, steun, bemoedigende woorden, gebed, hulp, enz... Voorlopig kunnen we nog niet persoonlijk op de mailtjes reageren, maar dat komt nog wel!


Veel liefs van ons allemaal,
Wim en Laniëlle
Woensdag 17 maart: na vijftien spannende dagen eindelijk weer thuis, God zij dank gezond en wel!
Arts constateert zuurstofgebrek!
(Klik op de foto voor de video)
Vier dagen later...