Thuiskomst van Rachel!
En iedereen wil haar natuurlijk even vasthouden...
komt thuis!
 
Links zie je onze twee buurmeisjes:
Alana en Angel
Donderdag, 18 maart 2010

Jaja, gisteren mochten we onze kleine Rachel weer gezond en wel mee naar huis nemen!! We hadden een gezellig feestje met taart en frietjes;-) Wat zijn we enorm dankbaar en blij! Een verpleegkundige -die al 41 jaar op de afdeling werkt- zei bij het afscheid nog 'jullie beseffen toch dat dit echt een wonderkindje is?!'. In haar hele carrière had ze dit nog niet meegemaakt. Ja, we ervaren het echt als een groot wonder en willen nogmaals iedereen bedanken voor de steun en alle gebeden!


We zijn wel erg moe van de afgelopen weken en moeten alles nog een beetje verwerken en een plekje geven. We doen het dus nog een beetje rustig aan...


De meisjes genieten er enorm van dat hun zusje weer thuis is. Ze vinden haar allemaal zo enorm lief en schattig.


Zo, waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste update:-)


Héél veel liefs van ons allemaal!
Wim, Laniëlle en meisjes


Woensdag, 17 maart 2010
Een paar dagen later tante Martine nog even...
...en tenslotte Oma en Grootoma.(Oma is helaas buiten beeld!)
                                                                                                                               Woensdag, 23 maart 2010
Lieve mensen,


'k Kan het toch niet laten om nog even iets van ons te laten horen. Het gaat heel goed met onze kleine meid en ook met de rest van de familie. We zijn en blijven zo dankbaar voor alle zegeningen die we de afgelopen weken mochten ervaren en ontvangen. Vandaag heeft Rachel voor het eerst kunnen genieten van de lentelucht en de eerste zonnestralen!


Aanvankelijk was het duidelijk dat Rachel een beetje moest wennen aan de nieuwe omgeving; ze had tenslotte het grootste deel van haar prille leventje in het ziekenhuis doorgebracht. De eerste dagen was ze dus wat onrustiger dan in het ziekenhuis, maar nu heeft ze haar draai duidelijk weer gevonden. Wijzelf moesten ook weer wennen aan een ander ritme en het thuis-zijn met de drukte van het gewone gezinsleven. Wim is ondertussen weer aan het werk en daar kan hij heerlijk op adem komen en genieten van wat rust, zo alleen in z'n postauto. Hier thuis is de rust ook weer -in zoverre dat dat kan- teruggekeerd.


Gisteren zijn we nog met Rachel bij de kinderarts geweest voor een extra controle. Ze zit gelukkig weer boven haar geboortegewicht (200 gram, normaal zou dat meer dan een kilo moeten zijn) en alles zag er volgens de arts prima uit. Hij vertelde dat hij in het verleden in zijn praktijk ook een gelijkaardige situatie had meegemaakt met een baby van meer dan twee weken oud! De ouders kwamen met dat babytje ook voor de ernstige ademhalingsproblemen. Zij moesten toen ook direct naar 'de spoed'. Dat Rachel en dat kindje het hebben overleefd komt hoogstwaarschijnlijk doordat de darmpjes pas na de geboorte door het middenrif omhoog zijn gegaan door een betrekkelijke kleine opening in het middenrif. Hierdoor kon het dus ook niet eerder op een echo of bij de geboorte gezien worden. De kinderarts noemde het kaalgeschoren hoofdje van Rachel trouwens een echte 'UZ-coupe'. Er hadden daar inderdaad wel heel wat babytjes een kaalgeschoren hoofdje door het infuusje voor de antibiotica.   


Ik wil hierbij direct nog even iets verduidelijken en rechtzetten uit de vorige mail. Daar schreef ik het volgende: "Een verpleegkundige -die al 41 jaar op de afdeling werkt- zei bij het afscheid nog 'jullie beseffen toch dat dit echt een wonderkindje is?!'. In haar hele carrière had ze dit nog niet meegemaakt."  Dit stukje wekt misschien de indruk dat bijna alle baby's met een hernia diafragmatica sterven en dat is niet het geval! Het wonderlijke van Rachel vond de verpleegkundige waarschijnlijk de hele situatie: dat ze die vier dagen thuis overleefde, dat ze vervolgens net op tijd in het ziekenhuis was en zo vlug 'stabiel'  was om geopereerd te worden en dat ze vervolgens ook nog eens zo snel en voorspoedig herstelde, dat ze zonder veel moeite kon overschakelen naar borstvoeding en dat ze na twee weken alweer naar huis kon.


Zo lieve mensen, we horen, zien of spreken elkaar wel weer!


Geniet van de lente en alvast hele gezegende Paasdagen: Hij stierf om ons nieuw Leven te geven!


Veel zonnige groetjes, 
Laniëlle & co
Rachel in bad: een prachtig UZ-coupje, nietwaar? Ze krijgt er in ieder geval dikkere haartjes voor terug!
Vandaag, 26 maart, ben ik één maand oud! En het gaat heel goed met mij!
Nog weer een maand ouder!