TWAALF AMBACHTEN,
 
Twaalf ambachten, dertien ongelukken... Daarmee werden mijn jonge jaren wel getypeerd. Ik vond alles interessant, begon overal aan, maar maakte nooit wat af! Ik tekende een beetje, fotografeerde een beetje, filmde een beetje, knutselde een beetje en las heel veel. Voor m'n schoolwerk had ik daardoor natuurlijk veel te weinig tijd. Met het gevolg dat ik na mijn diensttijd nog geen idee had van wat ik moest gaan doen. Een beroepentest die ik al veel eerder had ondergaan, gaf twee mogelijkheden aan: een chemische of een grafische opleiding. Een chemische opleiding was voor mijn diensttijd al op niets uitgelopen, dus nu maar een grafische geprobeerd. Waarschijnlijk omdat ik inmiddels iets ouder was geworden en een tikkeltje wijzer, ging het voor het eerst heel goed! Zonder er veel voor te doen kreeg ik elk schooljaar een boekenbon als prijs voor het beste resultaat. En aan het eind van de rit werd me zelfs de G. J. Thiemeprijs toegekend. Dat dit in de praktijk maar heel weinig voorstelde, was me daarvoor al op een pijnlijke manier duidelijk geworden: “Het Experiment”, het eindproject van de klas waar ik eindverantwoordelijk was, mislukte jammerlijk tot grote teleurstelling van m’n klasgenoten. Ik heb het dan ook niet ver geschopt in het grafische vak... 

Nadat ik drie jaar later een tijdje bij een uitgeverij had gewerkt (Djambatan/De Brug, o.l.v. H.M. van Randwijk), gebeurde er iets ingrijpends. Ik hoorde iemand zeggen, dat je er geen idee van had wat God met je kan doen, als je je helemaal aan Hem toewijdt! Degene die dat zei, was daar zelf zo'n duidelijk voorbeeld van, dat ik die stap wel wilde wagen! In één van de brieven van de eerst christenen die je in de Bijbel kunt vinden, las ik hoe dat moest. Dat je dan Gods wet in je hart moest laten leggen en die ook in je verstand moest laten schrijven. Zo stond dat daar tenminste. Dat is het Nieuwe Verbond dat God met ons wil sluiten. Dan verandert Hij ons hart zó, dat we zin krijgen om zijn wil te doen, en ons verstand gaat dan zo werken zoals dat de bedoeling is. Daar ben ik dus op ingegaan. Over wat er daarna allemaal gebeurd is, kan ik wel een boek schrijven! Tien jaar ben ik bloemeninpakker geweest op een bloemenveiling: veel vrije tijd om kinder- en jeugdwerk te kunnen doen en onder het inpakken ook nog eens veel tijd om na te denken! Aan het eind van die tien jaar werd de EO opgericht en kreeg ik de kans om daar te gaan werken.

En weet je wat het wonderlijkste was? Dat God niets verloren liet gaan van alles wat ik in al die jaren met schade en schande en met vallen en opstaan had gedaan en geleerd! Alle twaalf ambachten en dertien ongelukken heeft Hij gebruikt om me jarenlang kinderprogramma's te laten maken. Ik schreef teksten en verhaaltjes, tekende malle kereltjes, en regisseerde, filmde en monteerde kinderprogramma's! De ouderen van jullie herinneren zich dat nog wel: de
Kinderkrant, Flap-Uit, Bas en Barbara en Job en z'n Pa, dat mocht ik allemaal maken, samen met Lanny, mijn schoonzusje, en Wim de Knijff.
Nu ik terugdenk aan die tijd, voel ik me net als dat jongetje uit de Bijbel die ooit zijn vijf broden en twee vissen gaf aan Jezus: drieduizend mensen werden erdoor gevoed!

Nu ben ik gepensioneerd en heb mooi de tijd om zoveel mogelijk van mijn “geestelijke kapitaal “ op internet te zetten! En ook de kinderprogramma's die ik mocht maken uiteraard.

Ja, je hebt geen idee wat Jezus met je leven kan doen, wanneer je dat helemaal aan Hem toewijdt! Dan gebeuren er dingen die je zelf nooit had kunnen bedenken! Hij wil wel!
Het Kinderkrant-team op een EO-familiedag in de jaren 70:
Dick met twee van zijn kinderen, Wim met een dochter van Henk Binnendijk en Lanny.