Gent, 24 september 2005. Beste allemaal! De bouwvergunning is erdoor! Dat is een maand eerder dan de drie maanden die er normaal voor staan. Oorzaak: het was een bijzonder project. Zoals de meesten van jullie al weten, hopen we samen met dochter Laniëlle en haar man Wim een gezamenlijke woning te gaan bouwen waarbij wij de onderverdieping zullen gaan bewonen en zij met de kinderen boven. Bij de vergunning-aanvraag werd er in eerste instantie wat moeilijk gedaan omdat het beschouwd werd als een soort van flatgebouw! Maar toen ze begrepen dat het ging om inwoning van ouders bij kinderen, werd het plotseling een bijzonder project dat paste in het huidige "kangoeroe-wonen" beleid dat ook in België opgang doet!  Ja, er is in een korte tijd heel wat veranderd. Schreven we aan het begin van het jaar nog dat we nog niet veel verder waren gekomen dan een vaag idee dat we ooit nog eens naar Gent zouden gaan verhuizen om wat dichter bij Laniëlle en Wim en de kinderen te kunnen wonen, nu wonen we hier alweer twee maanden bij hen in! Wat is er allemaal gebeurd? Al geruime tijd hadden Laniëlle en Wim het verlangen naar een huis met een tuintje zodat de kinderen ook gemakkelijk buiten konden spelen. Ze wonen in een volksbuurt en hun huis heeft geen tuin of buitenplaatsje. "Jullie zouden met je ouders eigenlijk bij ons in de buurt moeten kunnen komen wonen!" zei een goede kennis van Laniëlle en Wim eind januari toen ze hoorden van ons idee om naar Gent te komen. "Maar hier is niets te koop." Hij woont met zijn gezin in Mariakerke, een buurtschap aan de rand van Gent. Nu lag daar wel een mooi stukje grond waar eventueel een huis op gebouwd zou kunnen worden, maar dat behoorde aan een familie die het gebruikte als speelterrein voor de kinderen toen ze nog klein waren. Er stond een tuinhuisje op en er was een pomp. Het lag ideaal: bijna aan het eind van een weggetje dat uitloopt op een wandel- en fietspaadje door een stukje bos. Maar jammer genoeg niet te koop. Laat nu die goede kennis nog geen week later opbellen dat dat stukje grond te koop was! Er stond een bord aan de weg met een telefoonnummer. Je begrijpt dat Laniëlle meteen bij ons aan de telefoon hing. "Ik heb het nummer gebeld dat op het bord stond en we moeten een bod uitbrengen!" Het bedrag dat we voorstelden was natuurlijk veel te laag, maar op één of andere manier had het in dat eerste gesprek van Laniëlle met de eigenaar geklikt en konden we het kopen voor het minimumbedrag dat ze ervoor wilden hebben. Dat hebben we toen maar gedaan. "The point of no return" was gepasseerd. Begin februari ons huis dus in de aanbieding gezet! Website gemaakt met foto's en een heel verhaal hoe goed het wel was om in Finsterwolde te komen wonen (http://baarsen.com/huistekoop), advertenties geplaatst in Visie, het Nederlands Dagblad en in het Reformatorisch Dagblad, maar zonder respons. Ondertussen drong de gedachte zich aan ons op dat onze aanwezigheid in Finsterwolde in de dertien jaar dat we er hadden gewoond eigenlijk maar weinig geestelijke vrucht had opgeleverd. Zou ons getuigenis door ons vertrek nu als een nachtkaarsje uitgaan? Die gedachte leek ons onverteerbaar. We hadden op dat moment eigenlijk maar één belang voor ogen: de verkoop van ons huis. Natuurlijk wel aan christelijke mensen als het even kon. Maar wat was Gods belang eigenlijk!? Dat er een geestelijke doorbraak zou komen in Finsterwolde en omgeving natuurlijk. Daar heb je niet alleen christelijke mensen voor nodig, maar christelijke mensen met visie! Onze gedachten gingen toen uit naar een aantal positieve jonge gezinnen die we hadden leren kennen op de gezinsweekends waar we jaren lang bij betrokken waren geweest. Laten we die eens polsen, wie weet... Het eerste stel dat we belden, zag het meteen zitten. Maar bij nader inzien was het qua financiën en werk voor hen toch geen haalbare kaart. Maar dit was wel de juiste golflengte: een jong stel gewone mensen met een gewone baan maar vooral met een brandend hart voor de Oost Groningers die door alles wat er in het verleden was gebeurd er geen idee van hadden wie God en Jezus voor ze zouden kunnen zijn. Mij zagen ze daar toch nog als een soort halve EO-dominee die je een beetje op afstand moest houden. Maar zij zouden zonder dat etiket kunnen beginnen en dan door kunnen gaan waar wij moesten ophouden.  Maart en Marja van der Meij uit Katwijk was het tweede stel dat we belden. "Waarom bel je òns?!" was het eerste wat ze uitbrachten. Ze waren net op een punt in hun leven gekomen dat ze aan het bidden waren voor een nieuwe uitdaging en ons telefoontje kwam bij hen over als een gebedsverhoring. "We komen Goede Vrijdag kijken en blijven één of twee nachtjes!" Die Goede Vrijdag was er ‘s avonds een samenkomst in een pas gestichte gemeente in Veendam waar ze graag heen wilden. Natuurlijk gingen we mee. Er werd avondmaal gevierd en als nieuwkomers moesten we even vertellen wie we waren en waar we vandaan kwamen. Na afloop kwam degene die de zangleiding had gedaan op me af. "Het is heel bijzonder dat je hier bent!" zei ze en ze vertelde dat ze de vouw was van Albert de Roos en dat ze er juist die middag nog met elkaar over hadden gehad dat hij contact met me op moest nemen. Ik begreep niet precies waarover, maar gaf haar ons telefoonnummer. "Laat hem maar een keer bellen voor een afspraak!" zei ik.   Nu had ik Albert een paar jaar daarvoor al eens ontmoet op een mannenontbijt, en we waren elkaar niet lang daarna op de nationale gebedsdag weer tegengekomen toen we aanschoven aan hetzelfde tafeltje. Hij was betrokken bij het stichten van een dochtergemeente in Veendam van de Vrije Baptisten uit Groningen. Ik had toen net het boek gelezen van Simson: "Huizen die de wereld veranderen" en vertelde hem daar iets over. Het kaartje met de schrijver en titel van het boek dat ik hem gaf, stopte hij in zijn zak met de belofte het een keer te gaan lezen. Maar daar dacht ik al niet meer aan. Thuis gekomen kregen we het met onze gasten nog even over die ontmoeting en dachten dat het toch wel leuk zou zijn wanneer ook zij met hem kennis zouden kunnen maken in verband met hun eventuele komst naar Oost-Groningen! Dat wilde hij wel zei hij toen we hem belden en maakten een afspraak voor de avond daarop. Toen hij die avond bij ons kwam, vertelde hij zijn verhaal. "Weet je nog dat je me een kaartje gaf met de titel van een boek?" Nou, dat kaartje was hij daarna wel -tig keer tegen gekomen zei hij, maar het kwam er maar niet van het te kopen en te lezen. Totdat hij een keer ernstig ziek werd en een soort van openbaring kreeg dat er in de dorpen van Oost Groningen weer levende gemeenten zouden ontstaan. Alleen had hij er geen idee van hoe dat zou moeten, want als er iets is waar ze in Oost Groningen allergisch voor zijn, dan is het wel de kerk. Toen herinnerde hij zich het kaartje met de titel van het boek. Hij kocht het om het in de vakantie te lezen en... het kwartje viel! Zo zou het inderdaad kunnen gebeuren: vriendschap sluiten met de mensen die de Heer op je pad bracht, gewoon als gezinnen thuis bij elkaar komen, samen eten, met elkaar praten over wezenlijke dingen en dan met elkaar gaan ervaren dat de Heer erbij is. En er dan geen samenkomst van maken in een zaaltje, maar gewoon in huis zo doorgaan. En als de huiskamer te klein wordt er gewoon meer groepen van maken bij anderen thuis. Maart en Marja kenden het boek ook en zagen dit helemaal zitten. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat hun toekomst in Finsterwolde zou liggen, keerden ze de dag daarop naar Katwijk terug. Het vinden van een baan zou voor Maart de bevestiging zijn dat dat inderdaad het geval was. Als vrachtwagenchauffeur was hij een paar jaar geleden omgeschoold tot onderwijzer en had anderhalf jaar ervaring in het bijzondere onderwijs. Maar al heel gauw werd het hem duidelijk dat je er als onderwijzer de eerstvolgende jaren niet op hoefde te rekenen aan de bak te komen: in de wijde omgeving was een groot overschot aan onderwijzend personeel. Een goede vriend van ons die ook in het lager onderwijs werkzaam is, maakte kennis met de Katwijkers en kwam met een tip. Hij had een advertentie gelezen waarin een regionale school voor bijzonder onderwijs in Stadskanaal sollicitanten zocht voor een gedeelde baan als onderwijzer/coördinator! Nog net voor de sluitingsdatum ging er een sollicitatiebrief de deur uit. Het gevolg was dat Maart samen met nog zeven anderen geselecteerd werd voor een sollicitatiegesprek. De keuze viel op hem. Naar aanleiding van de proefles kreeg hij te horen dat ze hem niet geschikt achtten als coördinator, maar als onderwijzer des te meer en hem graag fulltime in het onderwijs wilde hebben! Nu was de verkoop van hun huis aan de beurt. Ook niet zo simpel, want de buren hadden een zelfde huis al een jaar te koop staan zonder resultaat. Maar ook hier werd duidelijk dat er een weg voor ze werd gebaand. De makelaar die ze in de arm wilden nemen had zijn hielen nog niet gelicht of er kwam al een adspirant koper aan de deur die via een collega van Maart had gehoord van de verkoopplannen. Na het huis bekeken te hebben was de zaak in principe al rond en konden ze niet lang daarna naar de notaris! Maar nu òns huis! Want het was nog even de vraag of ze naast de roeping voor Finsterwolde, ook een roeping voor ons huis zouden hebben. Er waren namelijk nog meer aantrekkelijke huizen in Finsterwolde te koop, nieuwer en nog goedkoper ook. Wel is waar zonder grote tuin met bouwbestemming, maar dat zagen ze eerder een voor- dan een nadeel. Eén huis zagen ze helemaal zitten. In tegenstelling tot ons huis waar nog heel wat aan zou moeten gebeuren, konden ze daar zo intrekken: alles was pas verbouwd en vernieuwd. Alleen was het jammer dat het zo ver uit de buurt lag van waar wij woonden. We hadden natuurlijk liever gezien dat ze het contact met onze buurt zouden gaan voortzetten. Twee dagen nadat ze het huis met de makelaar hadden gezien zouden ze het samen met ons nog eens gaan bekijken. De makelaar werd weer gebeld, maar tot zijn (en ons!) genoegen moest hij zeggen dat het net verkocht was. Een pak van ons hart: uiteindelijk werd het dus toch nog ons huis! Toen kwam alles in een stroomversnelling. Omdat er aan onze woning nogal wat verbouwd moest worden voordat de scholen weer zouden gaan beginnen (in Groningen gelukkig een paar weken later dan in het westen!) moesten we zo gauw mogelijk inpakken en weg wezen! De nieuwe buurman, handelaar in tweede hands goederen, bleek precies in het plaatje te passen. "Alles wat je kwijt wilt, zet je maar voor de deur van m'n schuur. Wat weg kan breng ik naar de stort en de rest raak ik wel kwijt op de rommelmarkt!" Hoeveel dat was kun je je misschien een beetje voorstellen wanneer je weet dat ik mijn hele leven lang al het principe huldigde van: "We hebben ruimte zat en weggooien kan altijd nog!" Door alles voor zijn schuurdeur te laten deponeren probeerde de buurman de verleiding te weerstaan om hetzelfde principe te gaan toepassen. Op een zaterdag voor ons vertrek hielden we open dag voor de mensen uit de buurt en goede vrienden om afscheid van ze nemen en ook om ze kennis te laten maken met de nieuwe bewoners. Het werd een bijzonder gebeuren, niet alleen door het prachtige weer, maar ook omdat er mensen bij waren waarmee we nog nooit echt contact hadden gehad! Het was hartverwarmend. Blijkbaar waardeerden ze ons toch meer dan we dachten! Ook Maart en Marja werden hartelijk welkom geheten. Sommigen hadden niet alleen voor ons iets leuks meegenomen, maar ook voor hen. Bijgestaan door Laniëlle en Wim, Maart en Marja en een paar andere goede vrienden, kregen we alles binnen redelijke tijd in verhuisdozen en kon er een deel worden afgevoerd naar Aalsmeer en de rest naar Gent. Voor dat laatste grens-overschrijdende transport had Albert een grote verhuiswagen gehuurd en met Maart als chauffeur werden onze spullen netjes afgeleverd en opgeslagen in het huis van Laniëlle en Wim. Zoals we in het begin al zeiden wonen we nu alweer ruim twee maanden samen met Laniëlle en Wim, hun twee kindertjes en 2 medebewoonsters! Wel allemaal op elkaars lip, maar tot onze verwondering is het tot nu toe allemaal zonder noemenswaardige spanningen verlopen. We voelen ons hier thuis, waarschijnlijk omdat dit op dit moment de plek is waar we zijn moeten! Ze hebben een mooie kamer voor ons klaar gemaakt waar we slapen en waar ik ook wat kan werken. Verder vermaken we ons hier wel, vooral met de kleinkinderen natuurlijk. De oude tijden komen weer terug toen onze kinderen nog klein waren. We zijn op herhaling om zo te zeggen. We gaan vaak naar het terreintje waar ons huis op komt te staan. Daar kunnen de kinderen heerlijk spelen en door de takken van de gerooide coniferen te knippen probeer ik zelf een beetje in conditie te blijven. Er stonden namelijk rondom het veldje wel honderd van die dingen waar niks meer mee te beginnen was. De stammetjes willen we dan als brandhout gaan gebruiken en de takken worden t.z.t. versnipperd of gaan naar de stort. De kluiten zijn daar al naar toe. Ook wandel ik af en toe in het natuurgebied dat hier vlak bij is en zit ik achter de PC. Yammi brengt hoofdzakelijk haar tijd door met boodschappen doen en koken. En met de kleinkinderen uiteraard. Een maand terug zijn we nog even in Finsterwolde geweest. We moesten in Drente zijn voor een tienersamenkomst en we konden de verleiding niet weerstaan om even een kijkje te gaan nemen in onze vorige woning. Nou, we wisten niet wat we zagen! Ze waren nog druk bezig maar zagen toen al hoe mooi het zou worden. Doordat de open haard en de muur tussen de kamer en de keuken was weggebroken, en tussen de kamer en de winkel twee openslaande glazen deuren waren aangebracht was het een mooie grote ruimte geworden. Het is nu klaar en we hopen er gauw nog eens te gaan kijken! Foto's: http://baarsen.com/huisverkocht . Maar het leukste was toch dat ze zo'n goed contact hadden gekregen met de mensen uit de buurt. En daar ging het uiteindelijk toch om. De mensen van het bouwbedrijf aten met de nieuwe bewoners mee en die gingen dan vrijmoedig voor in gebed. "Bidden jullie hier ook wel eens?" Nee dat deden ze niet in Finsterwolde en omgeving was het antwoord! Nou, wie weet verandert dat nog eens in de toekomst! Zelf zien we nu uit naar de bouw van ons huis. En ook naar wat de Heer hier voor ons in petto heeft. Een boer die ons van verse melk voorziet in de buurt van Mariakerke hebben we in ieder geval al gevonden. Om aan te geven dat we er zijn moeten we dan even trompen! Zo leren we vanzelf ook weer wat nieuwe woorden... Hiermee sluiten we deze extra nieuwsbrief nu maar af en hopen jullie rond de jaarwisseling naast al het overige familienieuws nog wat meer te kunnen berichten over de ontwikkelingen hier. Ontvang de hartelijke groeten van ons allen! Toekomstig adres: Kerselaarstraat 23, 9030 Mariakerke (B) Voorlopig adres: Balsamierenstraat 14, 9000 Gent (B) 0032 92 37 06 39 Postadres Nederland: Postbus 231, 4550 AE Sas van Gent. http://baarsen.com   www.breakfree.tk   http://brfree.net/familienieuws

Nieuwsbrief over de gebeurtenissen rond de verhuizing!