KINDEREN KRIJGEN
Is dat in deze tijd nog wel verantwoord?!



Jonge christen-ouders maken zich steeds meer zorgen over de kinderen die hen worden toevertrouwd. Zullen die in deze tijd met alle verleidingen en verzoekingen die de massamedia met zich meebrengen, wel kunnen standhouden in het geloof waarin ze worden opgevoed? Want dat zie je zo vaak: echt gelovige ouders waarvan een paar, en soms alle kinderen afhaken. De moed zou je in de schoenen zinken want de geestelijke duisternis zal alleen nog maar toenemen. Is het nog wel verantwoord om in deze tijd kinderen te krijgen? Natuurlijk, je  zult het ze proberen voor te leven. Maar buitenshuis komen ze in aanraking met zo'n andere wereld met een aantrekkingskracht en een sociale druk die zo gigantisch groot is, dat je je afvraagt of het positieve dat je ze meegeeft daar wel tegen op zal wegen. Uiteindelijk kiezen ze zelf. Ze hebben een eigen vrije wil en het is hun eigen verantwoordelijkheid om keuzes te maken. En wat die keuzes dan zijn, moet je maar afwachten.

Niet eerlijk
Nu schrijft Paulus in zijn brief aan Titus dat oudsten in de gemeente gelovige kinderen moeten hebben die niet in opspraak zijn wegens losbandigheid of die van geen tucht willen weten. De cultuur waarin die kinderen opgroeiden 2000 jaar geleden, was volslagen heidens en occult, nog heel wat erger dan nu. Was dat dan wel eerlijk om aan de kandidaat-oudste zo'n voorwaarde te stellen wanneer je dat niet in de hand hebt? Waarom maakte het hebben van ongelovige kinderen hem ongeschikt voor het opzienersambt? Zou het alleen maar om praktische redenen zijn? Of zou het wijzen op een tekortkoming in zijn geestelijk functioneren? In dat laatste geval zou deze uitspraak van Paulus kunnen betekenen dat het hebben van gelovige kinderen niet een willekeurig toeval is, maar een gezegend gevolg van een goed functionerend geestelijk leven en van een opvoeding "in de tucht en de terechtwijzing des Heren".

Afgehaakte kinderen
Maar n van de eerste kinderen van Adam en Eva ging toch ook de verkeerde kant op? En de kinderen van Jozua die zo mooi zei dat hij en zijn huis de Here zouden dienen, waren ook niet zo toegewijd. Ook de kinderen van Samul gingen de verkeerde kant op. David had ook ongelovige kinderen. En Salomo. En wat dacht je van de vader van de verloren zoon? Die moest hem toch ook laten gaan toen hij de verkeerde keus maakte. Natuurlijk, het bleef zijn zoon. Maar hij was hem toch maar kwijt.

Een schrale troost
Een schrale troost, deze bijbelse voorbeelden van toegewijde ouders met afgehaakte kinderen. Want het blijft toch een akelige gedachte dat we kinderen zouden voortbrengen die, zonder dat we er wat aan kunnen doen, hun eeuwige bestemming zouden mislopen. Dan zouden we toch nog liever geen kinderen hebben. Of zou God van ons vragen om dat risico te aanvaarden omdat Hij dat ook deed toen Hij de mens schiep?

Binnen bereik
Zo is er een grote onzekerheid onder jonge ouders op dit terrein. Door alles wat ze aan negatiefs zien gebeuren in positieve gezinnen, zouden ze tot de conclusie kunnen komen dat het voortbrengen van kinderen voor het Koninkrijk van God in deze tijd steeds verder buiten bereik komt te liggen.
Toch mogen we ervan uitgaan dat het door Gods genade ook nu nog volkomen en overvloedig binnen bereik is om vol vertrouwen kinderen te krijgen en ze te zien opgroeien voor Jezus en zijn Koninkrijk. Maar er hangt wel een prijskaartje aan. Als er ooit een tijd is geweest waarin we in de volle raad van God moeten gaan staan om alles te ontvangen wat God te geven heeft wat daarvoor nodig is, dan is het nu. Met minder kunnen we niet meer toe.

Christelijke maatschappij
Vroeger kwam alles vaak nog wel goed wanneer kinderen voor een bepaalde periode afhaakten. Wanneer ze hun wilde haren wat kwijt waren, kwamen ze bijna vanzelf weer in het oude vertrouwde spoor van thuis. De maatschappij handhaafde christelijke normen en waarden en door de verzuiling groeide iedereen beschermd op in de eigen levensbeschouwelijke sfeer. Of je nu socialist, humanist of christelijk was, iedereen ging ervan uit dat het gezin de hoeksteen was van de maatschappij. En alles wat buiten het huwelijk aan seks werd bedreven, werd maatschappelijk als moreel onjuist beschouwd.

Definitief voorbij
Maar die tijd is definitief voorbij. Alles kan en alles mag. Er is geen bescherming meer. Nu komt het erop aan. Wanneer we in deze tijd bepaalde bijbelse beloften en waarschuwingen in de wind slaan omdat die niet helemaal in ons theologische systeem passen, dan wordt het, geestelijk gezien, bijna zeker een mislukking, want de tijden zijn drastisch veranderd.
Wanneer we nu niet in de volle raad van God gaan staan en onszelf met onze gezinnen helemaal onder Gods heerschappij en bescherming plaatsen, dan zijn onze kansen verkeken. Dan verliezen we de slag en zal de Here andere mensen moeten vinden om de wereld te tonen wat de kracht en de uitwerking is van zijn volmaakte verlossing, ook voor hun kinderen. Want daar is een solide bijbelse basis voor.

Ver verwijderd
Alleen moeten we daar dan wel naar op zoek. Ons grote probleem is dat we niet in de gaten hebben hoe ver we verwijderd zijn van een nieuw-testamentisch beleven van ons geloof. We moeten niet vergeten dat we twee duizend jaar kerkgeschiedenis achter de rug hebben die haar sporen duidelijk heeft nagelaten aan traditie, theologische zijsporen, kerkscheuringen en ander geestelijk stof waaronder de oorspronkelijke boodschap is bedolven geraakt. Eigenlijk is het nog een wonder dat de Bijbel na twee duizend jaar nog zo ongeschonden in onze handen is gekomen en we ook nu nog precies aan de weet kunnen komen wat de oorspronkelijke leer was van Jezus en zijn eerste volgelingen! Als we dat echt objectief en onbevooroordeeld gaan lezen zonder leerstellig gekleurde bril op, dan komen we tot revolutionaire ontdekkingen. En niets minder dan dat is nodig.

Revolutionaire ontdekking
En van die revolutionaire ontdekkingen die je dan doet, is dat de kinderen van toegewijde ouders heilig zijn! Paulus schrijft dat in het zevende hoofdstuk van zijn eerste brief aan de Korintirs. Hij heeft het daar over gemengde huwelijken en de vraag of je ter wille van de christelijke opvoeding van je kinderen maar niet beter de onbekeerde partner kunt verlaten. Dat is niet nodig schrijft hij.
---Heeft een broeder een ongelovige vrouw, die erin bewilligt met hem samen te wonen, dan moet hij haar niet verstoten. En een vrouw moet, als zij een ongelovige man heeft, en deze erin bewilligt met haar samen te wonen, die man niet verstoten. Want de ongelovige man is geheiligd in zijn vrouw en de ongelovige vrouw is geheiligd in de broeder. Anders zouden immers uw kinderen onrein zijn, doch nu zijn zij heilig.

Onbesmet
Dus zelfs wanneer er maar n van de twee ouders Christus is toegewijd, zorgt God ervoor dat de kinderen die uit dat huwelijk geboren worden heilig zijn. Daartoe wordt de ongelovige ouder geheiligd in de gelovige partner. De ongelovige ouder wordt daardoor niet behouden, maar wordt als het ware afgeschermd en apart gezet door het geloof van zijn gelovige partner.
De bedoeling daarvan is dat hij het kind niet negatief zal benvloeden of besmetten met zijn God-loze leven.
Zelf heb ik dat ervaren. Mijn moeder was een Godvrezende vrouw die wandelde in het licht wat ze had. Mijn vader was gedurende mijn kinderjaren ongelovig. Wanneer hij dingen deed die niet goed waren, benvloedde me dat niet. Ik besefte intutief en later ook heel bewust dat dat kwam omdat hij niet geloofde. Dat lag heel duidelijk. Mijn moeder en ik leefden gewoon in een andere geestelijke belevingswereld dan mijn vader. En dat was heel effectief.

Heilig of onrein
Maar wat betekent het dat de kinderen van gelovige ouders heilig zijn? In het Grieks staat er hagios, een woord dat ook gebruikt wordt voor de engelen, de profeten, de gelovigen en zelfs voor Jezus en voor Gods Geest. Het betekent geroepen, rein en God volkomen toebehorend. Er staat ook niet dat ze geheiligd worden zoals de ongelovige partner, maar dat ze heilig zijn.  In de genoemde tekst staat het woord heilig ook in tegenstelling tot onrein, in het Grieks akathartos. Dat woord onrein wordt in de Bijbel gebruikt voor onrein voedsel, onreine geesten, en ook voor mensen zoals in de genoemde tekst. Kinderen van toegewijde ouders zijn dus heilig en niet onrein. Het woordje "immers" laat ziendat het in die tijd als iets vanzelfsprekends werd beschouwd dat kinderen van ongelovigen onrein waren en dat er wat aan de ongelovige partner moest gebeuren om dat te voorkomen.

Krachtige doorwerking
Onvoorstelbaar hoe krachtig het verzoenende en verlossende werk van Christus volgens deze uitspraak van Paulus doorwerkt in onze kinderen. Want het is uitsluitend door het sterven en de opstanding van Jezus dat kinderen van gelovige ouders heilig kunnen zijn.
Wat dat betreft zou dit ook de enige rechtvaardiging kunnen zijn voor een kinderdoop. Dan zou het een getuigenis zijn van de ouders tegenover God, de gemeente, de wereld en de duivel dat hun kind met geest, ziel en lichaam gekocht, betaald en gereinigd is door het bloed van Jezus en op grond daarvan niemand anders dan God toebehoort. Maar of dit de bedoeling is van de doop, daar kan uiteraard heel verschillend over worden gedacht.

Onbijbels alternatief
Maar stel je voor dat we voorbij gaan aan het feit dat kinderen van gelovige ouders heilig zijn, wat is dan het alternatief? Misschien moeten we er dan van uitgaan dat ze op n of andere manier geheiligd zijn in het geloof van n of beide ouders. Dat staat wel nergens, maar het houdt in elk geval in dat ze dan niet geheiligd zijn in Christus zelf en daarom ook geen positie hebben in Christus. De enige positieve invloed die het kind volgens deze opvatting ondergaat, is alleen van buitenaf. Het groeit op omgeven door het geloof van n of beide ouders. Daardoor hoort het van de Here Jezus, leert het de bijbelse verhalen kennen en leert zich min of meer als christen te gedragen.
Maar het kind moet dan ook worden bijgebracht, dat zijn hartje zondig is en dat de Here Jezus daar buiten staat en dat het zich moet bekeren om later naar de hemel te mogen gaan. De meeste kinderen accepteren dat wel wanneer ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt. Voor hen wordt Jezus dan het middel en de hemel het doel. Of ze dan ooit nog eens zo ver zullen komen dat Jezus zlf het doel van hun leven wordt, is dan wel de vraag.

Geen blijde boodschap
Maar een aantal kinderen komt nooit zover dat ze Jezus op die manier aannemen. Ze hadden van Godswege een sterk besef dat ze helemaal bij Jezus hoorden, maar nu krijgen ze van hun goedbedoelende ouders te horen dat het tegendeel het geval is! Ze krijgen op een kinderlijke manier te verstaan dat ze een zondig hartje hebben en dat ze voor eeuwig verloren zullen gaan wanneer ze zich niet bekeren. Voor hen is dat geen blijde boodschap, integendeel: het allerkostbaarste wat ze hadden wordt ze door die boodschap ontnomen. Het is moeilijk te omschrijven wat een kind dan doormaakt. Het druist in tegen alles wat ze juist zo nodig hebben: bevestigd te worden in het vertrouwen dat ze helemaal van Jezus zijn en dat Hij al vanaf het begin van ze houdt en van binnen en van buiten bij ze is.

Menselijk gemanipuleer
Maar wij proberen ze juist te overtuigen dat ze per definitie zondig zijn en niet zo maar bij de Here Jezus horen. Dat is een angstwekkende boodschap voor ze, want ze wisten niet beter dan dat dat wel zo was.
"Heb je wel eens stiekem een suikerklontje uit de suikerpot gepikt? Zie je wel..." Voor sommige kinderen is dit emotioneel een ernstig trauma. Hun hele belevingswereld van licht, liefde en de aanwezigheid van Jezus stort in elkaar en er komt iets duisters en bedreigends voor in de plaats. Het is niet de Geest van Jezus die dat bewerkt, maar het is menselijk gemanipuleer, hoe goed bedoeld ook. En de duivel gaat ermee aan de haal. Het gevolg is dat zulke kinderen een grote weerzin ontwikkelen tegen het "evangelie" en er niet meer aan willen denken. Ze verdringen het en worden er immuun voor. Waarschijnlijk zijn dat de kinderen die ondanks het positief-christelijke gezin waarin ze opgroeien, al van kleins af aan een afkeer tonen voor alles wat met geloof te maken heeft.

Twijfel
Maar ook al zeggen we niet zo direct tegen onze kinderen dat ze een zondig hart hebben en zich moeten bekeren, dan nog zaaien we twijfel in hun hartjes wanneer ze merken dat we er niet van uitgaan dat ze net zo gekocht en betaald zijn als wijzelf en Jezus volkomen toebehoren.
Het besef dat ze van Godswege daarvan hebben gekregen, bevestigen we niet waardoor ze onnodig kwetsbaar worden in plaats van weerbaar en sterk. Het is door geloof dat we de belofte berven, maar we ontnemen het kind juist die mogelijkheid.
Wanneer het inderdaad waar zou zijn dat kinderen alleen maar geheiligd zijn in de gelovige ouder en de heiliging alleen maar zou bestaan uit een positieve invloed van buitenaf, wat gebeurt er dan wanneer de gelovige ouder zou komen te overlijden?! Dan valt alle positieve invloed weg en blijven er voor dat kind alleen maar wat mooie herinneringen over. Gelukkig is de werkelijkheid anders en blijft het kind heilig en geborgen in Jezus. Daar mogen we het in bemoedigen en bevestigen.

Omgekeerde wereld
Jezus zegt dat we ons als volwassenen bekeren moeten en moeten worden als de kinderen. Want voor zodanigen is het Koninkrijk der Hemelen. Maar wij draaien de zaak om en verkondigen de kinderen dat zij zich moeten bekeren en moeten worden als de volwassenen.
Van Johannes de Doper staat in Lucas 1 vers 15 geschreven dat hij reeds vanaf de moederschoot vervuld was met de Heilige Geest. En Jezus zegt in Lucas 7 vers 28 dat de kleinste in het Koninkrijk van God groter is dan hij!
"Een ieder die dit kind ontvangt in mijn naam, ontvangt Mij!"zegt Jezus. Zo'n kind vertegenwoordigt Hem dus. Maar wij verkondigen dat ze nog geen positie hebben in Christus, laat staan dat Hij in hen zou kunnen wonen en Hem zouden kunnen vertegenwoordigen!

Afhakende Verbonds-kinderen
Maar wat moeten we dan met die bijbelse voorbeelden van toegewijde ouders met afhakende kinderen? Die geloofden toch echt dat hun kinderen bij God en zijn volk behoorden. Ze beleden dat door hun kinderen te laten besnijden en prentten dat hun kinderen van kindsbeen af in! Het waren kinderen van het Verbond. En toch keerden ook die kinderen zich van God af! Wat was daar dan mis mee?
Daar was heel veel mis mee! Daarom is er ook plaats gezocht voor een beter Verbond waarvan de rechtskracht op betere beloften berust. Het probleem van het Oude Verbond was dat het t hart niet echt kon vernieuwen. In het Nieuwe Verbond is dat wel het geval.

Het Nieuwe Verbond
--Zie, de dagen komen, luidt het woord des Heren, dat Ik met het huis van Isral en het huis van Juda een nieuw verbond sluiten zal. Niet zoals het verbond, dat Ik met hun vaderen gesloten heb ten dage dat Ik hen bij de hand nam, om hen uit het land Egypte te leiden: mijn verbond, dat zij verbroken hebben, hoewel Ik Heer over hen ben, luidt het woord des Heren. Maar dit is het verbond, dat Ik met het huis van Isral sluiten zal na deze dagen, luidt het woord des Heren: Ik zal mijn wet in hun binnenste leggen en die in hun hart schrijven, Ik zal hun tot een God zijn en zij zullen Mij tot een volk zijn. Dan zullen zij niet meer een ieder zijn naaste en een ieder zijn broeder leren: Kent de Here: want zij allen zullen Mij kennen, van de kleinste tot de grootste onder hen, luidt het woord des Heren, want Ik zal hun ongerechtigheid vergeven en hun zonde niet meer gedenken. (Jeremia 31 vers 31-34, Hebreen 8 vers 8-12)

Ook in Jesaja en Ezechil
Jesaja spreekt in 59:21 ook over een nieuw verbond:
--En wat Mij aangaat, dit is mijn verbond met hen, zegt de Here. Mijn Geest, die op u is, en mijn woorden, die Ik in uw mond gelegd heb, zullen niet wijken uit uw mond noch uit de mond van uw kroost, noch uit de mond van het kroost van uw kroost, zegt de Here, van nu aan tot in eeuwigheid.
En in Ezechil 11 vers 19 en 20 staat: 
--Ik zal hun n hart geven en een nieuwe geest in hun binnenste, en Ik zal het hart van steen uit hun lichaam verwijderen en hun een hart van vlees geven, opdat zij naar mijn inzettingen zullen wandelen en naarstig mijn verordeningen onderhouden; zij zullen Mij tot een volk en Ik zal hun tot een God zijn.

Onder de wet
Daar mogen we onze kinderen uit leren leven. Wanneer ze iets moeten doen waar ze geen zin in hebben, dan mogen wij ze het geheim vertellen van het Nieuwe Verbond. Dus dat God zowel het willen als het werken in hen wil werken zoals Paulus dat zo mooi zegt in Filippenzen 2 vers 13. En als het goed is, kunnen we ze uit eigen ervaring laten zien hoe dat in het gewone leven werkt.
Maar wanneer we niet geloven dat God ook in onze kinderen van jongs af aan het willen en het werken werkt, dan brengen we ze wat hun christelijke levenswandel betreft onder de wet. Dat is het enige alternatief. Met het gevolg dat het christelijke leven voor hen eerder een last is dan een lust. Ook dat kan een reden zijn dat ze afhaken en allergisch worden voor een christelijke levenswandel.

Helder onderscheid
De tekst in 1Kor.7:14 spreekt over een gelovige ouder die gehuwd is met een ongelovige. Het kind weet helder te onderscheiden dat de ongelovige ouder niet bij de Here Jezus hoort. Ook in de buitenwereld onderscheiden kinderen dat heel duidelijk. "Die mevrouw gelooft niet in de Here Jezus h?"
Maar wanneer n van de ouders een lauwe christen is, dan wordt het voor een kind heel verwarrend. Degene die lauw is wordt namelijk niet geheiligd in het positieve geloof van de wederhelft. De boodschap van de toegewijde ouder wordt tegengesproken en ontkracht door de lauwe en wereldsgezinde levenshouding van de ander die ook beweert christen te zijn. Ook dat kan elk enthousiasme voor een toegewijd leven in dienst van Christus bij een kind voorgoed in de kiem smoren. Het is ook niet voor niets dat Jezus zegt dat Hij misselijk wordt van lauwe christenen. Hij heeft dan nog liever dat ze helemaal koud zijn. Dat brengt kinderen tenminste niet in verwarring.

Eigen keuze
Maar moeten kinderen dan geen eigen keuze maken? Natuurlijk wel! In de puberteit komt elk kind voor keuzes te staan. Een kind van gelovige ouders zal voor zichzelf moeten kiezen of het zelfstandig wil doorgaan op de weg waarop het gaat of niet. Wanneer het ervoor kiest om met Jezus verder te gaan, is dat dan een bekering? Niet in de letterlijke zin van het woord. Het keert zich niet af van de weg waarop het gaat, maar kiest er juist voor om erop te blijven. Dat zou dan ook de betekenis zijn van de doop die het wil ondergaan als getuigenis daarvan.

Wedergeboren
En wordt het dan wedergeboren? In zekere zin wel. Het komt namelijk nu echt geestelijk los van de ouders en begint een zelfstandig leven met Jezus. Onze drie kinderen die als kind waren gedoopt (door onderdompeling!), hebben zich om deze reden volwassen laten dopen. De doop luidde voor hen het begin in van een zelfstandig leven met Jezus. Ze verklaarden daarmee dat ze vanaf dat moment zelf de verantwoording namen voor een toegewijd leven met Hem.

Geen moeilijke keus
Kunnen kinderen van gelovige ouders dan geen keuze maken voor de wereld? Natuurlijk wel. Maar wanneer ze een helder zicht hebben gekregen op het leven in het Koninkrijk van God en op de gevolgen van een leven zonder God, zal het niet moeilijk voor ze zijn om voor de rest van hun leven de goede keus te maken.
Daarom is het zo belangrijk voor ons als ouders om onze kinderen kennis te laten maken met het werk dat God ook in deze tijd doet. Betrek ze bij alles wat de Here in het eigen leven gedaan heeft en nog steeds doet, neem ze mee in de eigen geloofsbeleving. Lees ze zendings- en kerkgeschiedenis verhalen voor. Laat ze kennis maken met zendelingen op verlof en neem ze mee naar een zendingsveld of naar andere plaatsen en gelegenheden waar Gods aanwezigheid en werk ervaren en gezien kan worden.
En...neem vooral serieus wat Paulus schrijft in zijn tweede brief aan de Korintirs, hoofdstuk 5 vers 15!

Alle hoop verkeken?
Voor gelovige ouders met afgehaakte kinderen is het bovenstaande mosterd na de maaltijd. Bovendien uitermate pijnlijk, vooral wanneer gebleken is dat er een aanwijsbare oorzaak voor was. Is alle hoop verkeken? Wat God betreft uiteraard niet! Wanneer we de feiten onder ogen durven te zien, kunnen we ons hart bij Hem uitstorten (en eventueel ook bij de betreffende kinderen!) en vergeving ontvangen. Daarna kunnen we met alle vrijmoedigheid alsnog aanspraak maken op de beloften die er zijn in het Nieuwe Verbond voor kinderen van n of twee gelovige ouders. 

Niet minder!
In het Oude Verbond konden de ouders er zeker van zijn dat de kinderen die ze kregen ook tot het volk van God behoorden. In het Nieuwe Verbond is die zekerheid niet minder, integendeel. Er zijn zelfs veel betere beloften zoals we hebben gezien.
Maar ook  voor kinderen die niet uit gelovige ouders geboren zijn, staat de deur van het Nieuwe Verbond wagenwijd open: door een tweede geboorte kunnen ook zij in het Nieuwe Verbond worden opgenomen! Voor hen is de boodschap van een onrein hart, bekering en het aannemen van Jezus uiteraard wel op zijn plaats...

Samenvatting
Wat God en zijn beloften betreft, kunnen we ervan uitgaan dat christen-ouders ook in deze tijd kinderen mogen voortbrengen voor God en zijn Koninkrijk zonder bang te zijn dat ze zomaar zonder aanwijsbare reden zullen afhaken.
Daarvoor is het echter wel nodig dat we in geloof gebruik zullen maken van alles wat God daartoe heeft gegeven.
- Bevestig en bemoedig kinderen in hun besef dat ze Jezus volkomen toebehoren en leer ze daaruit leven.
- Laat het gezin een plaats zijn waar alleen God belangrijk is zodat kinderen leren leven in Gods tegenwoordigheid en Hem overal bij leren betrekken. (1Tim.4:1-5!)
- Laat het onderscheid tussen het Koninkrijk van God en de dingen van de wereld heel helder voor ze zijn evenals het besef van"wel n, maar niet vn de wereld".
- Wees radicaal, zodat kinderen niet in verwarring worden gebracht.
- Neem de kinderen mee in een leven vanuit het Nieuwe Verbond, waarbij Gods wil van binnenuit wordt gedaan.
- Geef kinderen de gelegenheid om te zien hoe God ook in deze tijd aan het werk is door toegewijde mensen en wees daar ook zelf een voorbeeld van.
- Laat het televisiegebruik geen eerste levensbehoefte worden en vraag om veel wijsheid voor het juiste gebruik ervan. Dat geldt uiteraard ook voor gebruik van de andere massacommunicatiemedia.

Nog veel meer...
Natuurlijk zijn er nog veel meer dingen waarover nagedacht moet worden en waarin we de weg moeten proberen te vinden. Maar wanneer ons uitgangspunt en ons doel beiden helder zijn, zullen we daar al zoekende en biddende vast ook wel duidelijkheid over krijgen. De Here wil wel! Daar kunnen we zeker van zijn.


De Heer zegt tot zijn volk:
Ik sluit met jou dit verbond:
mijn geest waarmee ik je vervul,
de woorden die ik je in de mond leg,
ze zullen altijd bij je zijn,
bij jou,bij je kinderen en je kleinkinderen
nu en altijd!


Jesaja 59 vers 21, GNB.





12/02 Dick Baarsen,
Postbus 231, 4550 AE Sas van Gent.

dickbaa(apenstaart)hetnet.nl
http://baarsen.com
http://home.hetnet.nl/~rsen
http://brfree.net


Voor gratis verspreiding (evt. tegen kostprijs) mag dit stuk ongevraagd worden gekopieerd of doorgemaild, mits inhoudelijk ongewijzigd en met vermelding van deze gegevens.
Wanneer je vindt dat deze tekst  het waard is om wijd verspreid te worden, mail de tekst dan door aan zoveel mogelijk anderen die daar een goed gebruik van zouden kunnen maken.
Vergeet dan niet dit tekstje en de copyrightformule te vermelden.