Voorbede
voor elkaar!
Het is een wonderlijke zaak, dat we bidden kùnnen. Dat we vrijmoedig bij de Almachtige kunnen binnenkomen, en dat we Hem dan alles kunnen vragen wat we voor onze dienst aan Hem nodig hebben.
Maar het is nog veel wonderlijker, dat we met dezelfde vrijmoedigheid ook kunnen bidden voor anderen. En dat het gebed voor de ander dan net zo wordt verhoord als het gebed voor onszelf! Wanneer we dat meer zouden beseffen, zouden we vast meer voor anderen gaan bidden...
Klik hier voor het mp3-bestand
Hoe vaak gebeurt het niet dat je met lood in de schoenen op condoleance-bezoek gaat en daar gezegend weer vandaan komt. De rouwdragenden ervaren dan zo'n rijke gemeenschap met God en met elkaar dat dat tot hun eigen verwondering opweegt tegen het verdriet en het gemis dat ze tegelijkertijd ondergaan. Maar helaas, na een paar weken blijkt de zegen weer weg te ebben en komt er ook vaak een terugslag.
Wat was er aan de hand? Door de kerkelijke gemeente werd er de eerste dagen na het bekend worden van het overlijden door velen intens gebeden voor de nabestaanden. Maar na een paar weken haakt de één na de ander af en wordt er steeds minder aan de achterblijvenden in het gebed gedacht. En het gevolg van het één en van het ander is duidelijk te merken in de geloofsbeleving van degenen voor wie in die korte periode gebeden werd.

Mobiliseer je achterhoede
We kunnen niet zonder de voorbede van anderen. Vooral niet wanneer we een bediening hebben voor evangelisatie, prediking, pastoraat of geestelijk onderricht. We mobiliseren onze achterhoede in dat opzicht te weinig. Wat dat betreft kunnen we wel wat leren van Paulus. In de Efezebrief, hoofdstuk 6 vers 18-20, heeft hij het over de voorbede. Hij verwacht daar voor zichzelf heel veel van. Als er voor hem gebeden wordt zal hem namelijk bij het openen van zijn mond het juiste woord geschonken worden, en zal hij de vrijmoedigheid krijgen om dat woord op de goede manier aan de mensen door te geven. In de Kolossenzenbrief voegt hij daar nog aan toe, dat er dan ook een deur voor zijn woord geopend zal worden.
Dat is nu exact wat ook wij zo nodig hebben voor het werk waartoe we geroepen zijn: het juiste woord, een goede verpakking en open harten bij de ontvangers! En dat komt allemaal binnen ons bereik door een biddende achterhoede.

Verbeter de wereld...
Maar hoe kom je nu aan zo'n biddende achterhoede? Hoe krijg je zoiets van de grond? Zoals zo vaak geldt ook hier de regel: 'Verbeter de wereld, begin 
bij jezelf'. Wanneer we willen, dat anderen voor ons bidden, zullen we in de eerste plaats ook zelf voorbidders moeten zijn.

Neem een voorbeeld aan Paulus!

Zo deed de apostel Paulus het tweeduizend jaar geleden ook. Eerst bad hij voor degenen die hij tot geloof had mogen brengen. Na verloop van tijd vroeg hij of ze dat ook voor hem wilden doen. En ook voor elkaar! Lees maar wat hij daar over schrijft in zijn brief aan de Efeziërs, hoofdstuk 6 vers 18 tot 20, en wat hij daarvan verwacht!
 
Aan de slag!
Stel, je gaat dagelijks bidden voor vijf mensen die je kent en die de Here op je hart legt. De zegen die je anders alleen voor jezelf vraagt, vraag je nu ook voor die vijf anderen. Die zegen gaat zich nu dus vermenigvuldigen. In plaats van één worden er nu vijf dagelijks gezegend.











Dat zal zijn uitwerking niet missen en na verloop van tijd is de tijd rijp om ze op jouw beurt te vragen om ook voor jou te gaan bidden. Het gevolg daarvan is wéér een vermenigvuldiging van zegen: je ontvangt daardoor als het ware vijf maal meer zegen dan daarvoor! Dat kun je goed gebruiken, want als het goed is, breidt je bediening zich ook steeds meer uit. Je bent niet meer verantwoordelijk voor jezelf alleen, maar ook voor steeds meer anderen. En het zou best eens kunnen zijn, dat het aantal mensen dat je effektief kunt bereiken, afhankelijk is van het aantal mensen dat voor je bidt.
Natuurlijk kunnen we daar geen simpel geestelijk rekensommetje van maken, maar in principe mogen we toch zeggen dat er een duidelijke verband bestaat tussen het vermenigvuldigen van voorbede en de vermenigvuldiging van zegen.












Geen one-man-show
Dat is een mooie gedachte. Want daardoor zal het nooit een one-man-show kunnen worden. Niemand kan zich meer beroemen op de resultaten van zijn eigen prediking want die resultaten zijn het gevolg van een biddende achterhoede. Elke zegenrijke dienst in het Koninkrijk van God is altijd een resultaat van samenwerking in het lichaam van Christus waarbij vele leden delen in het werk en daardoor ook in de vrucht en in de vreugde.

Nog meer zegen...
Maar de voorbede behoeft zich niet te beperken tot het gebed voor de predikers alleen. Het is Gods bedoeling dat in principe iedereen bidt voor iedereen. Dan wordt de zegen nog eens een aantal malen vermenigvuldigd.
Dat is de manier waarop God zijn eeuwige schatten met ons wil delen. Het is Zijn verlangen dat we helemaal één worden met elkaar, vooral in de voorbede. Dan geeft Hij ons zoveel, dat we niet alleen overvloed zullen hebben voor onszelf maar ook voor de mensen om ons heen. Zo wordt de Gemeente pas echt het zout der aarde en het licht der wereld!













Nog een paar praktische vragen
-Is het gebruik van lijstjes met namen bij de voorbede aan te bevelen?
Hierover wordt verschillend gedacht. Tozer (een bekende Amerikaanse zendingswerker, oprichter van de CAMA) was er niet zo voor omdat het volgens hem de vrije werking van de Geest hinderde en hij het zonder lijstjes effectiever kon. Chambers (bekend om zijn dagboekje 'Geheel voor Hem') was er juist voor, omdat het hem in staat stelde zich gemakkelijker te kunnen concentreren en niemand te vergeten. Een bijkomend voordeel van het gebruik van lijstjes is wel, dat je regelmatig in dezelfde volgorde voor bepaalde mensen bidt. Daardoor kun je dat na verloop van tijd ook zonder zo'n lijstje. Dat maakt bijvoorbeeld het doen van voorbede in verloren ogenblikken erg gemakkelijk.

-Is het niet moeilijk om het doen van voorbede levend en fris te houden zodat het geen sleur wordt?
Jawel, maar laten we niet te gauw afhaken wanneer het moeilijk gaat. Het mag best een worsteling zijn, daar is het belangrijk genoeg voor. Zonder gebed komt er namelijk weinig tot stand, of misschien wel helemaal niets.
Belangrijk is wel om de almacht en de liefde van God helder voor ogen te houden, en Zijn verlangen om gebeden te verhoren. Dat maakt het doen van voorbede een stuk gemakkelijker.

-Is het noemen van alleen de naam van iemand wel zinvol?
Vast wel. Door het eenvoudig noemen van de naam verklaren we ons solidair met die persoon en betrekken we hem in de gemeenschap met God die we op dat moment zelf ook ervaren. Daardoor lopen we de duivel behoorlijk voor de voeten en hinderen we hem in zijn werk.

Creatief zijn...
Tenslotte, laten we creatief zijn, ook ten aanzien van de voorbede.  Helen Roseveare, een gepensioneerde zendelinge, zegt dat ze allerlei negatieve omstandigheden gebruikt om te bidden voor zendelingen die zich op dat moment in dergelijke omstandigheden bevinden. Niet dat zij daar dan weet van heeft, maar ze gaat er gewoon van uit dat er vast wel ergens op een zendingsveld een zendeling zal zijn die op dat moment evenals zij in zulke problemen zit. En daar bid ze dan voor in de zekerheid dat God dan wel weet wie dat is. Zo maakt ze van de nood een deugd. En Edith Shaeffer vertelde eens dat ze van haar chronische slapeloosheid gebruik maakte om voorbede te doen.

Voor iedereen een belangrijk aandeel!
Alle leden van het Lichaam van Christus hebben een eigen aandeel in het werk van God. Maar het misschien wel allerbelangrijkste en zegenrijkste werk ligt binnen het bereik van allemaal: de voorbede! Daarom is het voor iedereen mogelijk een heel belangrijk aandeel te hebben in de overwinning van Gods Koninkrijk over het rijk der duisternis!


Bekijk dit met Internet Explorer!